Beklemek Bile Üşüyor Şiiri - Gülay Özdemir

Aralığın aralıksız esen
soğuk gecelerinden seslendim sana;
belki de hiç duymadın
üşümüş yüreğimin feryadını.

Sesim, soğuk duvarlarda çoğalırken
yine kendime çarptı,
yankıdan başka bir şey kalmadı geriye;
sığındım, taş kesilmiş sessizliğe.

Gece, adını bilmediğim bir yük gibi
omuzlarıma çöktü ağır ağır,
nefesim buğulandı yalnızlıkta,
ellerim cebimde, umutlarım dışarıda kaldı.

Bir pencere araladım içimde,
ne ışık girdi ne de sen;
kar, kalbimin eşiğinde birikti
ve ben kışı içimde büyüttüm.

Şimdi beklemek bile üşüyor bende,
zaman donmuş bir saat gibi;
eğer bir gün duyarsan bu sesi,
bil ki hâlâ aynı soğukta
seni çağırıyorum.

25.12.2025
~ Gülay Özdemir ~