Yağmur, sessizce düşüyor eski bir sokağa,
Bir çay soğuyor cam kenarında, zaman yavaş.
İçimde adı konmamış cümleler var hâlâ,
Hepsi senden kalan, hepsi biraz telaş.
Beklemekten biraz bezmiş ben var aslında,
Gelir mi diye yolunu gözlemekten,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta