Bekledim Şiiri - Ege Karabaş

Denizin tuzu yakardı gözlerimi karıştığı havayla
Geceler uzun gelir, karanlık korkuturdu.
Ben senin evinin karşısındaki kaldırımda dikilirdim.
Gözlerinin ışığıyla aydınlanmak içindi dualarım.
Yine böyle bir gecede bıraktım dua etmeyi.

Yine soğuk bir geceydi,
Kesilmişti haliyle martı sesleri.
Sokakta birkaç iti kopuk, serseri
Geri kalan tamamı bendim kalabalığın
Beş kişiden fazla yoktu zaten...
Yine aynı umut, yine aynı hayaller ...
Bu gecenin yanmasını, yavaşça yok olmasını istedim
O güzel gözlerinin ışığıyla.
Bekledim, bekledim, bekledim

Ardından üç koca gün geçti,
Her baktığım yüz beni daha da iğrendirdi.
Kimse anlamıyor,
Yanlış şehrin yanlış vapurundayım.
Evimizi özledim, içinde çocuklarımızın büyüdüğü...
Karanlık geceye dualar etmekti tek yapabileceğim o günü görebilmek için.
Ben de öyle yaptım.
Sonra bekledim, bekledim, bekledim...

Bekledim bir gece yarısı kapımı çalmanı,
Veya karşıma dikilmeni bir Haziran ortasında.
Ayağında terliklerinle...
Bir sahil kenarında karşıma dikilmeni bekledim,
Geceleri bunun hayaliyle uyudum
Kulağımda hâlâ o rüyalardan kalan martı sesleri.
Bazen cesaretlendim,
Kendi kendime “yarın, yarın çıkarım karşısına, konuşacağım” dedim.
Öyle gecelerin sabahları olmazdı bir türlü
Bense beklerdim,

Yaşlı gözlerle izledim iskeleden demir alan gemileri,
Açıklarda dalgalarla cebelleşen bir balıkçı teknesi
Ne kadar da benziyoruz, balıkçı ve ben şimdi...
Boğulmamak için verdiğimiz bir savaş var.
O yüzerek kurtulur belki, bense beklerim seni...
Bir kış gecesi kapımda belirmeni
Sessizken tüm dünya, uyumuş gibiyken her şey
Deniz tuzu yakarken gözlerimizi karıştığı havayla...
Ben beklerdim seni, sen yeter ki gel
Ben bekledim hep seni evinin karşısındaki kaldırımda,
Uzun ve uykusuz geceleri boyunca,
Kumsalda, aynı kayalıkların yanında...
Denize bakıp dualar ettim hep
Ve sonra
Bekledim, bekledim, bekledim...