Bekle Beni Şiiri - Ayşe Gürgan

Saçların bahar kokardı
Buram buram...
Sevda kokardı ya hani
Çiçekler krize girerdi hasetinden
Gökler ağlardı
Rüzgar tenine değiyor diye
Ben ağlardım.
İçim çekilirdi
Bir kediciği severken
Damarlarımda kanım kudururdu
Her şeyden kıskanırdım seni
Kendimden bile...
Korkardım
Kem gözlerden
Kem sözlerden
Yüzüne
Hüznün gölgesi düşmesin isterdim
Yüreğin acı tatmasın
Sensiz yok olacağım sanırdım
Öleceğim
Nefes alamayacağım
Doğruymuş
Uzaklardasın ya şimdi
Cesedim dolaşıyor karanlıklarda
Ruhum aydınlık arıyor ama yok
Canım acıyor
Çok hem de çok
Nasıl kıydın bize
Nasıl çekip gittin böyle zamansız
Söz vermiştin güya
Hiç üzmeyecektin beni
Özletmeyecektin kendini
Ve bekletmeyecektin
Boynu bükük
Dalları kırılmış ağaçlar gibi
Biliyor musun
Sana olan sevgim
Azalmadı zerre kadar
Gözyaşımı katık ettim
Hasretinle doyurdum karnımı bu gece yine
Lanet ettim çaresizliğime.
Kokunu özledim aşkım
Ellerini boynuma dolayıp öpüşünü,
Gülüşünü...
Yoksun.. yoksun...
Nafile bütün çıldırışlarım.
Haykırışlarım...
Uzun sürmeyecek bu ayrılık
Sevgilim inan bana
Mezar yerimi de aldım
Seninkinin tam yanında.
Bekle beni geleceğim
Umurumda değil dünya.