Bekle beni…
Geceler uzasa da, sabahlar geç gelse de,
rüzgâr saçlarını dağıtsa,
deniz dalgalarını kıyıya vursa da
sen bekle beni…
Biliyorum, yollar uzun,
ve ben her adımda biraz daha eksiliyorum.
Ama dönmek,
yüreğini bulmak için yola çıkmak
ölmekten daha kolay geliyor bana.
Bekle beni…
Ellerinde solmuş bir çiçek olsa da,
gözlerinde yağmur birikse de
sen bekle.
Çünkü dönünce
o çiçeği yeniden yeşertecek tek nefes benim.
Belki adımını duymadan
kapına varacağım,
belki yorgun bir akşamüstü
omuz başına düşeceğim sessizce.
Ama ne zaman gelirsem geleyim,
o anı beklemeye değsin istiyorum.
Bekle beni…
Söz ver,
başka bir ismi ezberleme dudaklarına,
başka bir bakış yerleşmesin gözlerine.
Çünkü benim bütün savaşım
senin gözlerine varmak için.
Ve günün birinde,
yıllar sonra bile olsa,
kapında belirdiğimde,
yalnızca “geciktin” deme…
Bana sarıl,
çünkü ben,
sen beklediğin için dönebildim.
Kayıt Tarihi : 9.8.2025 17:58:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!