Bekir Dişbudak Şiirleri - Şair Bekir Diş ...

Ben kendini bilmez cahil değilim
Gözü kör olanlar tanımaz beni
Cahil ile bal kaymak yiyemem
Kâmille zindana hapsedin beni

Özünden atamaz kini kibir’i

O sevgi en baştan benim hakkımdı
Biricik sevdiğin ben olmalıydım
Gönlüme başkası girmemeliydi
Delicesine seven ben olmalıydım

Boynuna sarılan ben olmalıydım

Bu Kürt bu Türk diye sorun yaparlar
Ülkemde barışı bozarlar ne den
Alevi Sünni’si hep bir kardeşiz
Barışık yaşamamızı istenmez ne den

Aynı cephe aynı yoldur yönümüz

Yaşamak da ki gaye hoşnut tutmaksa gönlü
Boşuna harcamamışsın sana verilen o ömrü
Mümin de münafık ta arzu eder Cenneti
Ne kadar hoşnut tutu ona verilen emaneti
06.01.10
Bektaş Bekir Dişbudak

Anlamıştım yar adını duyunca
Hasretin içime zehir koyunca
Gülmem artık bu ömrümün buyunca
Çok geç anladım yar canın sağ olsun

Bir çiçek içinde balım var derdim

Duymak istiyorum senin dilinden
Seni hiç sevmedim haydi yalan de
Senle dalga geçtim oyun oynadım
Seni hiç sevmedim haydi yalan de

Hep kandırdım sevilecek yanın yok

Sende yanar mısın benim yerime
Ben ateşim sen de alev olma yar
Tutuştu her yanım dayanamadım
Sen duman ol aha geri gelme yar

Külüm olda savurul ma yellere

Kurtuluş aradım ben bu kaderden
Bir türlü peşimi bırakmıyor ki
Anlatırsın dinlemez bu halini
Doğru Bildiğini söyletmezler ki

Bu yol doğru desen karşı çıkarlar

Sana geldiğimde yoktun yerinde
Bir yara açmışsın gayet derinde
Almadım kokunu seher yeli den
Ararım yar seni bulana kadar

Yüreğim eh olmaz yara çoğaldı

Agıza almadık laflar dedirtin
Böylemiydi senin ile doslugum
Aynı kandan aynı candan hep biriz
Böylemidi senin bana dostlugun

Çok acı geldi zehirden kötü