Yola Çıktın Biliyorum, Birazdan Evimizdesin

Arada bir gelde dağıt etrafı,
Ben şikayetçi değilim toparlarım etrafı ....

Doğrusunu bilmediğim hiçbir aşkı deftere yazmadım.
Kalbime işleyen sözleri, içten, ılık bir tebessümü senden sonra hala bulamadım.
Belki inanmayacaksın ama geçmişteki küllerin arasında bile seni aradım.
Cebimdeki sensizliklerin birikimiyle;
Ya ilk tanıştığımız yerdesin,
Ya da yola çıktın birazdan evdesin,
Ya yine işlerin uzadı haber veremedin,
Ya da yola çıktın biliyorum... birazdan evimizdesin.

Ah be Sevgilim, Gör beni artık.
Bilmezsin kaç geceye dargınım, sabahlar desen zaten bulanık.
Bir ihtimal gelirsin diye;
Uzattım elimi, tenezzül edip tutmadın bile.
Geldim kapına, zahmet edip açmadın bile.
Belki seversin diye de bekledim, lütfedip uğramadın bile.
Son çare gittim, gittim işte...
Ayaklar altına aldığım gururumla, terkedilmişliklerimle birlikte.

Şimdi anlıyorum aşkından intihar eden bu insan müsveddesini.
Aşkı öğreten de kendisi, uçurumun kenarından iten de.
Aşkından ölen de insanın ta kendisi, bir kaşık suda boğup öldüren de.
Bu yüzden sana ayırdığım zamanın sonuna geldik.
Elinde olmayan sebeplerden değil, Gönlündeki karanlık yüzünden bittik biz.

Ama sana ahım olsun, beni unutma.
Artık dualarımın değil, beddualarımın tek sahibisin... bunu da her gün hatırla!
İçin öyle bir kavrulsun ki, dermanını şu yeryüzünde bulama.
Rabbim pişmanım diye yalvarsan da,
Dirin yaşarken beni, ölün cenneti görmesin inşallah!