MESNEVİ’DEN OKUR, NEYDEN ÇALARIZ!
“Taht şehri, baht şehri, gönül şehrine
Akan nehir içinde Karakoçan! ..
Gökte yıldız, ışık seli mihrine,
O mihre sancaktır, kucak açan! ..
Bu yurtta, Mevlana sorula dursun! ..
MEVSİM BAHAR OLUNCA
Mevsim bahar olunca gel diyorsun
Sensiz hayat kuru bir dal diyorsun
Gönül fermanını yağmurlara yaz
Hasretle kapısını çal diyorsun
MİLLET YOLU
Sadece, bir akıl, bir öfke olalım
Yufka yürekler, çekemez bu yolu
Paylaş, paylaştıkça güçlü olalım
Bu milletin özüdür nice kolu
MÜNİR ÖZKUL'UN AZİZ HATIRASINA
(Akrostiş Şiir)
Memleketim, özümden süzülen ses
Ülkemin insanını canım kadar
Nefret damarlarını yırta yırta...
İmanın bir cüzü bilerek sevmek
NERDE BİR AĞIT
Bedrettin KELEŞTİMUR
Nerede bir kâğıt, nerede bir ağıt
Kederden dolu düşler orda, oku…
Yaydan çıkan oku, Yemen’de bulur
Kanlarını sebil yapan bir doku…
ÖLÜMÜ YAŞAMAK
Bilir misin şu dünya, emanet yurdu...
Nefis, bizi gönülden çalan pusu
Ey gafil, nasıl da ‘fani’ye uymuş!
Her giden yolcu, ameliyle anılır
ÖRTÜSÜDÜR ONLAR
Düşünürüm dağları, vakarından
Ülkemin metin burçlarıdır onlar
Başında ki sis mi, yaşmak mı?
Güzellere ar örtüsüdür onlar.
ORUÇ
Oruç, nefsimle sabır güreşinde
Açlığım, gönül gözlerimi açtı
Oruç, nefsimle tahammül yarışında
Açlığım, nimet sofralarını açtı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!