Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Yıllar sonra sayfalarınızdayım...
hayatın tüm çivilerinin yüzümüze battığı zamanların çoğunu arkamızda bırakarak sayfanızdayım...
Neler için bedeller ödenmemişti ki, hangi bedellerin sebeplerini bilebildik ki, zorlayıp durduk hayatı, ama zorlayamayanlar da acıları ile göçüp gittiler aramızda... Şimdilerde herşeyi bir kenara bırakıp galiba Rahmetle anmamız gerekiyor...Baş sağlığı dileklerimle...
mustafa yılmaz...
Şiir o kadar yoğun isyan duyguları ile yazılmış ki böylesine bir şiir çıkmış ortaya. Dünya zalimlere de kalmayacak elbet. Allah sevdiklerini erkenden yanına çağırıyor. Zalime de düşünmesi için zaman tanıyor. Tabi zalim işin farkına varabiliyorsa eğer.
Tabi sonuç değişmiyor, sonuçta zalim olan da yüklendiği günahlarıyla birlikte layık olduğu yer neresiyle oraya gidiyor.
Mekanın Cennet olsun Hasan Ayaz.
Şiiri ve şairini tebrik ediyorum.
Sevgi ve saygılarımı adı gibi melek olan MELEK AYAZ kardeşime iletiyorum.
Sevgi ve saygılarımla.
Dr. İrfan Yılmaz. TEKİRDAĞ.
Allah rahmet eylesin canım. Acısı, özlemi hep yürekte. Sevgilerimi yolluyorum.
Hrşeyden öce kardeşine ALLAH'tan rahmet diliyorum efenedim ayrıca çok güzel dizelerdi kaleminiz daim olsun yüreginizden kır çiçekelri eksik olmasın *****10 saygılarımla
Oysa sen,katrana boyanmış peştemala sarıp yüreğini,
Gizledin benden gerçek bedenini,
Gizledin ayıplarla dolu katil ruhunu,
Temiz ruhumu, sevgimi kullandın,
Ömrüm dedim...ömrümü yedin,
Evet bitti değil mi...?
Bu yani söyleyeceğin,
Arkana bakmadan git,
En azından ben kadar bir bedel olacak,
ÖDEYECEĞİN... '
Rahmetle analım merhumu
Bir yürek yangını alev alev mısralarda
Çok güzel anlatım....
Selamlar
Önce tanıtım yazınızı okudum, üstüne de bu şiiri,çok etkilendim doğrusu, hüzünlendim....Başka ne diyebilirim ki..
**Canım Aşır'ım**
Seni Balçova'da gördüm,
Sarhoş gibiydin be birader.
Doktorlara götürdüm de inanmadılar
Seni sarhoş sandılar.
Gecenin üçünde,
Arabaların sessizliğinde
Hıçkırıklarla boğuluyordun,
Çırpınıyordun,anan başında.
Koştum caddelerde ağlayarak
Bir taksi bulabilmek umuduyla.
Bulabildim bir taksi sonunda.
Dokuz Eylül Hastanesi Acil Servisi'ne
Yetiştirdim,kurtarabilmek umuduyla.
Hani Dokuz Eylül'de kurtulmuştu ya İzmir.
Sen de kurtulacaktın kardeşim.
Komada dediler doktorlar,
Behçet Hastalığı beyine vurmuş.
Aylarca kaldın hastanelerde.
O sımsıcak İzmir Temmuz'unda
Hep soğuktu hastane koridorları
Üşüyor, titriyorduk beraberce...
Gözlerimde yaşlar hiç dinmedi,
Boğazıma yumruk gibi düğümlendi hıçkırıklar.
Uykusuz gözlerimle, hep umutla
Sana baktım, gözlerine baktım,
Kımıldadığında sevindim.
Ben seninle yaşadım
Hastane hastane
Koma koma, hep komada
O iki buçuk yılı...
Ama sen beni bırakıp gittin kardeşim.
Niye beni boynu bükük koydun?
Seni çok özlüyorum be Aşır!
İçimde hiç umut bırakmadın ki...
On yıllar, yüz yıllar sonra
Sana kavuşacağımı bilsem,
Neler vermem ki, neler...
Bilsem kavuşacağımızı,
İnan ki, ölüm bile buna değer...
(27 Şubat 2002)
Şadi Ünal
Tam bir sitem şiiriydi. Sevgi olmasaydı bunlar dökülmezdi yürekten. Yazık anlamayana.
***Ateş hep düştüğü yeri yakıyor..maalesef aynı tarifsiz acıyı yaşayan bir olarak..çok etkilendim..sayfanıza her uğradığımda duygu yoğunluğuyla kalıyorum..sevgili kardeşinize allahtan rahmet diliyorum..Başınız sağolsun..bu inanılmaz dizeleri okumak çok güzeldi..varolun.Sn.Ayaz...sağolun...
öncelikle kardeşinize allahtan rahmet diliyorum sizlerede baş sağlığı
ne güzel yazılmış bir şiir tebrikler
Bedel...
Bir şeyler söyle bana...Susma öyle...!
Senin karmaşık dünyanda,
Terk edilmeye alıştım da, bu kadarda değil,
Ansızın değil...Susarak değil...
Cesurca, dürüstçe, açıkça ve mertçe bir gidiş,
Çok sevgili şair dostum öncelikle kardeşinize
Allah tan Rahmet sizede baş sağlığı tazıyeleimi iletiyorum.
Bu acıları taşlara vermişler, taşlar çatlamış,
insanlara vermişler,insanlar dayanmış, çokta güzel ifadelerle duygularınızı şiirinizle, bizimle payaşmışsınız, tebrıkler.
Sevgi ve saygılarımla sizi selamliyorum. Esen kalın.
Bu şiir ile ilgili 33 tane yorum bulunmakta