Bebelerin Ahı Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğuranların sesinden, acı biçimde sızlayan,
Azapla dolu vadide, çürüyüp gitmişken soylar,
Uçuruma yuvarlanan, bebelerin ahı ağır.
*
Ebeveyni toprak olmuş, atasını yitirmişler,
Gizlenecek eşi ölen, bireyleri göremedi,
Kızıl ırmak olup taştı, mesken ile ufak belde,
Büyük idare merkezi, ıraktaki bucaklar hep.
*
Yuvarlak nesne teperler, tozlu çamurlu alanda,
Pislik kaplamış çehresi, fani beyinli canavar,
Yarının çiçek tarlası, genç hanım ile zevceler,
Çirkin saldırı altında, eziliyorlar sürekli.
*
Hiç merhamet bulunmuyor, alemi yaratan yitik,
Tek başına şifa veren, körpeler bütünden uzak,
Gündüz alev akınında, tükenecek takatleri.
*
Nefes uğruna, ayakta duran ateş yöresinde,
Kitaplı zifiri, siyah amansız, illetine zıt,
Çevresinde ufacık bir canlı bulunmamaktadır.