Büyüyor filiz süren, sormadan, kaygısız,
ne için olduğunu bilmeden. Gün devrederken
kimliğini, o orda sanki emek verilmemiş.
Büyüyor arkalarda, önünde çıkmaz sokaklara
bakan zaman. Sağaltan unutuşun mağaralarında
nefes al. Büyük bir uykuya ayarlı geleceğinin,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta