Burada gunler kisa, gölgeler uzun oluyor bebegim!
kislari soguk ve karanlik...
Biraz cikinca gunes, uzayiveriyor gölgeler;
gri adamlar gibi, yayiliyor kar uzerine...
Ben gölgeden hic korkmadim bebegim;
varsin gölge korkaklari yavsak olsun!
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta