Bayrak Şiiri - Yücel Özkü

BAYRAK
Ey göğün direğine asılmış kutlu sancak,
Ayı alnında mühür, yıldızı bağrında yemin!
Nice çağların küllerinden geçtin de geldin,
Adın her çağda aynı kaldı: Vatanın sesi.

Sen bir kumaş değilsin,
Sen yürüyen tarihsin.
Malazgirt’te at kişnemesi,
Çanakkale’de son nefes,
Sakarya’da yarım ekmek,
Kocatepe’de şahlanan iradesin milletin.

Seni görünce diz çöker rüzgâr,
Bulutlar saf tutar ardında.
Gök, senden öğrenir mavi olmayı,
Toprak senden öğrenir uğruna ölmeyi.

Sana yan bakanın
Bakışı kör olsun isterim.
Seni tanımayan dil
Suskunluğa mahkûm edilsin.
Çünkü senin adın anıldığında
Kılıçlar parlar,
Dualar kabarır,
Mezarlar bile doğrulur.

Dalgalandığın her yer
Bir daha esaret görmez.
Gölgende çocuklar büyür,
Analar sabreder,
Yiğitler ölümü gülerek karşılar.
Bir yer aç bana ey sancak,
Gövdemi siper edeyim.

Dağları aşarken sen öndeydin,
Karlar yol, kanlar iz oldu.
Çöle düştüğümüzde
Gölge sendin, umut sendin.
Yandık ama kül olmadık,
Çünkü sen vardın.

Ey barışta dua,
Savaşta yıldırım!
Ey sessizlikte vakur,
Fırtınada azgın kartal!
Yükseklerde açan
Ve asla solmayan çiçek!

Ben senin altında doğdum,
Adımı seninle andım.
Vakit gelirse,
Toprak beni sorarsa,
Yıldızına yaslanıp
Senin altında yatacağım.

Tarihim sensin,
Şerefim sensin,
Şiirim, öfkem, merhametim sensin.
Ey yer yüzü!
Bir yer beğen kendine:

Söyle sancak,
Hangi zirve seni isterse
Oraya dikeceğim seni
Gerekirse
Canımı direk yaparak.

Yücel ÖZKÜ
21 Ocak 2026/13:00