Bir gün her şey şekillenecek. Sen yine sade yalın hayatına devam edeceksin. Bende bu dünyadan uzak yeni bir başlangıçta olacağım.
Varlığımın hiç olduğu bu hayatta tutunmak için tek bir gayret sarf etmeden, seni bekleyeceğim sınırlı bir mekana yolculuk edeceğim.
Ben gideceğim, sen kalacaksın. Yokluğumu hissetmeden yaşayacaksın.
Küçük bir elvedanın mahcubiyeti saracak benliğimi.
Sözün bittiği yerden, varılacak son durağa yolculuk başlayacak.
Sessiz sade ve kısık bir hayat döngüsünü uçurumlara atıp, sevdanın aşkın nahoş duruşuyla dokunacağım yüreğine.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta