bulutların üstünde bir çocuk hayaliyim
alçalmak yaramazlığından uzakta
kelimelerle yarışan kum saatim
akmak cesaretinden uzakta
ya ıslanırdım boğuk sessizliğinde gözlerin
ya da bembeyaz akınına kaptırırdım
coşkuları süpüren zımpara vicdanımı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta