Kendimleydi kendi hesabım içimde
Kendimle olurdu vedalarım çokça
Çıkış sarp kayalıktı gözalabildiğince
İradesizce bir boşluktu baktığım çokça
Sen tiryakisi olduğum saatlerde geceydin
Sabahın gelişini anlamadığım olurdu çokça
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok şanslı biriymiş. Umarım hak etmiştir!...Şiir ise baştan sona duygulandırıyor insanı. Sevgilerimle...
Naime Erlaçin
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta