Başımı uzattım şöyle bir kahvehanelere,
Sahura kadar insanlar hep oturmaktadırlar,
Kim sığınacak acaba hangi bahanelere,
Karşılıklı oturup oyun oynamaktadırlar,
Sorsam desem ki kardeşim, yok mu çoluk çocuğun,
/ey aşk
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...
Devamını Oku
/ varlığındır beni umutlandıran
/ ve bütün uzuvlarımı kanatlandıran
/ yokluğun, umut lâhitlerinde hapsediyor beni
/ ruhsuz ve karanlık
/ kim bilir, belki de sana adıyor beni...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta