Köy hayatı zordu, çile hüzünü,
Yüklenip dert dağı aşardı dayım.
Gül gibi baktığı, at öküzünü,
Severek besleyip, koşardı dayım.
Bilindi babacan eş dost gözünde,
Sezildi ozanlık, ahval sözünde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta