Hiç kimse tek başına yanmıyor cehennem tasında!
Milyarlarca sefil saf oluşturmuş, şafağın tam karşısında!
Ben, o serseri, o vaftiz edilmemiş asi çocuk;
Ağlayacağım, ama gözyaşım barut kokacak,ufacık.
Tüm yoksulluklara, fabrikaların yuttuğu çocuklara,
Gözlerimden boşalan nehirlerle sel olacağım sokaklara!
Gece, gökyüzünü bir zindan kapısı gibi üzerimize kilitlese ne çıkar?
Yıldızlar dökülecek, sarsılacak o sahte saraylar ve krallar.
Gelecek, yaralı bir hayvan gibi vahşi ve hür doğacak günden,
Biz o günü, haksızlığa tükürenlerin kanıyla boyayacağız erkenden.
Ey yeryüzünün sahte efendileri, ey kan emici yobazlar!
Eğer gücünüz yetiyorsa, eğer o çelikten makineleriniz korkmuyorsa,
Kaldırın bu birikmiş öfkeyi, kaldırın bu gözyaşını yeryüzünden!
Ama dikkat edin; o yaşlar dokunduğu her şeyi yakacak derinden!
Kayıt Tarihi : 7.06.2026 17:20:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!