Bana leylayı getir. Şiiri - İlyas Kaplan

Sen şifasın; ben dinmeyen illet.
Ahı çoğaltan benim Sen en güzel rüyasın.
Ben kâbus; uykuları cellat gibi bölen benim
Sen uçsuz deryasın; ben susuz çölüm
Kumunda kaybolan benim
Sen vuslatın müjdesi ,ben sonsuz firak
Yolları tutan benim
Ben batan bir gemi,
her dalgada kıyıyı yıkan benim .
Gülen sensin,
ağlayan; gözyaşını damla damla döken benim
Leyla

Bu sitemi boşa etmiyorum
Sen bitmedin ey aşk
Kalbim sana duçar
Her özleyiş bin heyecan .
Öfkem uğuldayan rüzgâra
Senden haber getirmiyor neden
Neden sana olan sevda mı ,
Harlanan ateşin ruhumu nasıl kemirdiğini
Bilmiyor.

Görsün şu sağır âlem,
ateşin nasıl koca adamı erittiğini
Bu onulmaz illetin,
Bağrımı nasıl çürüttüğünü.
Güneş küstü sensizliğe.
Artık yansımıyor tozlu ve kırık aynalara
Sırları döküldü yere,
artık masum değil geceler
artık dilsizim ,
tükendim bende.
Leyla.

*

Nerde o uğruna bir ömür feda ettiğim büyülü serap
Her kadeh bir hıçkırık, gönül meyhanem harap?
Her gece vakti düşlerim seninle başlar.
Hislerim senin esrarına gark olur
Dert ortağım yalnızlık
Al benden bu ağır gamı,
Bana leylayı getir.
Ben hayal değil seni istiyorum.
Anlasana, Leyla,
anlasana...

Ben de bir insanım,
göğsümde asırlık yaralar var .
Dokunduğum her sonbahar,
ellerimde kışa döner ansızın.
Bir yanımda tutuşan hicranın o lavlı meşalesi.
Bir yanımda kimsesiz, küllenmiş külleri yalnızlığın
Sükûtun deryasında müebbet bir sürgün,
Virane bir gemiyim
Bırak da, bu mecrada son bulsun bu yolculuk.

Bırak beni unuttuğun o uzak şehirde sensizliğe
Yeter…Dokundukça hayalin
biraz daha kanatıyor yüreğimi
Hasretin diyarına savrulduğum yetti artık .
İçimde uçsuz bucaksız bir çöl.
İçime bir fırtına esiyor.
Senden taraf
Leyla.

*
Gün gelir de,
bu hasret yumağı çözülür mü
Gözlerim o parlak ışığı görür mü Leyla,
uyanır mıyım bir sabah vuslatına
Seninle bir ebediyet bulur muyum dersin
Yoksa leylasızlığa mahkum muyum

Artık ne sesin gelir,
ne de gölgen düşer bu viraneye .
Teslim oldum Leyla.
Bu gurbet, bu hicran, bu kara mühürlü geceye.
Ruhumun kandili bir kez daha söndü
Şaşkınım.
Söz bitti,
hüküm verildi.
Böyle yazılmış bu hikâye

Zamanın çarkı kırıldı.
Ruhum o derin isyanda.
Şimdi her yıldız yoldaş ,
her mehtap dost bana
Affet Leyla,
bu süveyda sığmadı o saf kalbime.
Yolun açık,
ufkun aydınlık olsun.

*

Veda vaktidir Leyla.
Artık ne bir sitem kaldı geriye,
ne de bir diriliş umudu .
Gömdüm seni bu mısralara.
Son boş sayfada kapandı .
Bitti bu sevda
Bitti bu serüven
Elveda leylam
Elveda ey ruhumun yaralı ceylanı

redfer