Bana Güz Üstü Gel Şiiri - Seyrani Göl

Bana güz üstü gel,
kuşlar dağılsın göğün solgun ayasına.
sarı sarı başaklar baş versin
yorgun tarlaların suskun alnına.

Rüzgâr, eski bir türküyü
annemin sandığından çıkarır gibi essin;
tozlu yolların kenarında
çocukluğum dizlerini kanatsın yeniden.

Akşam erken insin köyün üzerine,
dumanı tüten bacalar
birer hatıra gibi kıvrılsın göğe;
her kıvrımda yarım kalmış bir cümle saklı kalsın.

Bana güz üstü gel,
ceplerinde kurumuş yaprak sesleriyle;
bir mektup gibi açıl avuçlarımda,
mührü hüzünle açılmış bir sevda ol.

Kuşlar göçerken
kanatlarında eksilen bir yaz taşısın,
ben her çırpınışta
içimde geç kalmış bir vedayı duyayım.

Başakların sarısı
artık yalnızca bereket değil,
bir sabrın güneşte solmuş yüzü olsun;
toprak, suskunluğuyla konuşsun bana.

Sen gelince
zamanın paslı kapısı aralansın biraz,
içeriden çocukluğum çıksın,
elleri üşümüş olsun,
gözleri akşamı kuşlarının uçuşunu beklesin.

Bana güz üstü gel;
ne tam ayrılık, ne tam kavuşma,
iki mevsim arasında asılı kalmış
o ince sızı gibi bekle beni.

Ve kal içimde,
adı konmamış bir mevsim olarak;
ne dökülen yaprakta,
ne de filizlenen dalda,
her yerde ara beni.
S.GÖL