Bana bir yol gerek

Bana bir yol gerek,henüz adı konmamış,
Haritalarda yerini bulamamış bir yol.
Ne bir bavul, ne bir veda cümlesi,
Sadece içimde büyüyen bir gidiş.
Zamansız olsun bu yolculuk…
Saatler bana küssün, takvimler bile unutsun adımı,
Bir sabah ansızın eksileyim bu şehirden ve kendimden.
Kimse fark etmeden, ben bile ne olduğunu anlamadan.
İçimde kopan fırtınlardan, yangınlardan,
Dertlerin koynundan usulca sıyrılarak,
Kederin soğuk ellerini bırakıp ardımda,
Hüzünle vedalaşmadan…
Bir deniz çağırıyor beni çok uzaktan,
Rengi tarif edilemeyen bir mavi
Sanki gökyüzü düşmüş de su olmuş,
Sanki içimdeki herşey bu denize dolmuş.
Oraya sürüklenmeliyim,
Ne aklımın izniyle ne kalbimin korkusuyla,
Sadece yorulmuş bir ruhun içgüdüsüyle,
Kendime doğru kaçmalıyım aslında.
Belki bir kıyısında bulurum kaybettiğim beni,
Dalgaların getirdiği bir sessizlikte,
Kimsenin adımı bilmediği bir yerde
Yeniden doğarım, kimseye anlatmadan.
Belki otururum bir kayanın üstüne,
Terettüt ederim ayaklarım suya değmeden önce ,
Sonra bırakırım kendimi
Çünkü en çok boğulmaktan korkanlar,
Boğulur bu eşsiz mavilikte
Sonra karada bulurum kendimi ,
Bir çocuğun kahkahasında,
Bir martının kanadında,
Ya da dalgaların kıyıya vurup geri çekilirken
Geride bıraktığı o kısa sessizlikte…
Sonra hiç kimsenin adımı bilmediği bir yerde
Yeniden doğmak isterim,
Geçmişimi anlatmadan,acılarımı savunmadan,
Üzerimde tuz kokusu, gözlerimde uzaklık olur,
Konuşmam fazla, anlatmam hiçbir şeyi
Ama anlarsın yine de…
Çünkü gitmek, bazen kalmaktan daha çok iyileştirir insanı.