Bana Bir Resim Çizebilir misiniz?

​Bana bir mutluluk çizebilir misiniz, rengi gülüş olan?
Zemini pamuktan, ufku ise her daim güneşle dolan.
Hani o çocukken paylaşılan ekmeğin tadı gibi saf,
Dünyanın tüm kirinden, pasından ve nankörlüğünden muaf.
Öyle bir tablo olsun ki, baktıkça dinsin içimdeki bu sızı;
Görmesin gözlerim artık o karanlık, o dermansız kışımızı.

​Bana bir sevgi çizebilir misiniz, yürekte sabit kalan?
Ne bir veda ile eksilen, ne de arkası uçurum olan bir yalan.
Bir annenin duasındaki o sessiz ve derin huzur gibi,
Ya da bir garibin gökyüzüne bakarken parlayan gözü gibi...
Öyle bir sevda olsun ki, zehir saçan dilleri kurutsun;
Yorgun kalbim nihayet nankörlüğün o acı tadını unutsun.

​Bana bir huzur çizebilir misiniz, gürültüsü sadece sükût?
İçinde ne bir pişmanlık olsun, ne de dünden kalan bir bulut.
Kendi emeğimle kurduğum o sessiz dünyanın sükûneti,
Bitirsin artık ruhumdaki o bitmek bilmeyen bu kasaveti.
Öyle bir dinginlik olsun ki, zaman orada dursun, akmasın;
Kimse bu mabedin içine fitneyle, hasetle bakmasın.

​Bana bir hayal çizebilir misiniz, gerçeğe kafa tutan?
Zifiri karanlığın içinde bile bizi her an diri tutan.
Yıkık dökük düşlerin üstünde kurulan o büyük saltanat,
Uçursun bizi bu diyardan, açarak bembeyaz bir kanat.
Öyle bir düş olsun ki, imkânsız diyenler utansın yerinden;
Çıksın bu hayatın mucizesi, en uzağından ve en derininden.

​Bana bir umut çizebilir misiniz, baharı müjdeleyen?
Kuru bir dalın ucunda çiçeği, sabırla ve inatla bekleyen.
Zemherinin ayazında üşüyen ellere değen bir ateş,
Doğsun her sabah pencereme, sönmeyen ve kadim bir güneş.
Öyle bir inanç olsun ki, kaderi baştan ayağa yazdırsın;
Mağrur bir ruhun ismini, tarihin tozlu sayfalarına kazdırsın.

​Bana bir sadakat çizebilir misiniz, ucu vefaya çıkan?
Bırakıp gitmeyen, yorulmayan, bizi asla yarı yolda bırakmayan.
Sarsılmaz bir kale gibi, fırtınalarda dimdik duran,
Sözünün eri olanın ardında, her daim dağ gibi var olan.
Öyle bir bağlılık olsun ki, ihaneti kökünden yakıp kül etsin;
Sözüne sadık olmayan her ruh, bu kapıyı sessizce terk etsin.

​Bana bir sabır çizebilir misiniz, sonu selametle biten?
Acıları bal eyleyen, gönül bahçesinde dikenleri iten.
Her haksızlığın ardındaki o büyük ve sessiz zafer,
Gibi olsun her satır; her mısra olsun birer sadık nefer.
Öyle bir bekleyiş olsun ki, vuslatın tadı dimağda kalsın;

Bu çileli yolun sonunda, sadece hak eden muradını alsın.
​Bana bir yalnızlık çizebilir misiniz, içinde sadece can olan?
Dışı kalabalık, içi bomboş sahteliklerden bizi kurtaran.
Artık ne bir nankör eline ihtiyacım var, ne de bir yalan söze,
Sadece kendi sesimle, kendi şiirimle dönmek istiyorum öze.

Yada…

Çizmeseniz de olur artık; ben o resmi kanımla duvara yazdım,
Kendi mezarımı kendim kazıp, küllerimden bir hayat kazandım.