Balkondaki Mendil Şiiri - Mustafa Alp

balkonun demirine bir mendil astım bu sabah
güneş görsün diye değil
rüzgar kurutsun diye değil

belki sen bir gün
uzaktan bakarsın da görürsün diye

çünkü bilirsin
insan bazen
gözlerinden önce
yüreğiyle ağlar

benim mendilim o yüzden ıslaktır
yağmurdan değil
rüzgardan değil
kırık bir kalbin ağır sessizliğinden

geceleri şehir uyur
sokak lambaları sarı bir yorgunlukla yanar
bir kedi geçer duvarın üstünden
ve ben
balkona çıkarım sessizce

kimse bilmez
insan kalabalığın ortasında da
böyle yalnız olabilir

bir mendil sallanır rüzgarda
incecik bir umut gibi

ben sana iyiyim derim
herkes gibi
herkes kadar sakin
ama içimde
derin bir deniz kabarır

sen bilmezsin
ben anlatmam

çünkü bazı acılar
yük değildir başkasına verilecek

insan bazen
kendi karanlığını
kendi içinde taşır

ve bekler

bir otobüs bekler gibi
uzun bir yolculuktan dönecek birini bekler gibi
bir kapının açılmasını
bir sesin adını söylemesini bekler gibi

ben de beklerim

balkondaki mendil
her sabah biraz daha solar
güneş dokunur
rüzgar konuşur onunla

ama o hala ıslaktır
çünkü bazı gözyaşları
görünmez

ve bazı yalnızlıklar
hiç kurumaz

bir gün gelirsin belki

sokağın köşesinde durursun
başını kaldırırsın
ve görürsün

balkonda bir mendil

işte o zaman anlarsın

bir insan
bazen bir mendile
koca bir özlemi asabilir.