Balat'ta bir gün Şiiri - Mustafa Okumuş 2

Balat’ta bir gün;
Güneş batar, Ay doğar.
Ay kaybolur, güneş doğar...
Zamanın kıskacında
Ömür, eriyen kalelere dönüşür.

Balat’ta bir akşamüstü;
Yakamızda kırmızı gül,
Aylardan eylül,
Günlerden her gün İstanbul...
İnceden bir yağmur
Gülümser çiçeklere.

Sahilde yaylanır
Balıkçı tekneleri.
Sahilde sokak şarkıcıları;
Her nağmede uzaklara götüren o ses:
"Kaç bahar geçecek böylece, kaç kış?
Yayladan çadırlar sökülürken gel..."

Balat’ta uzaklardan bir ses,
Doğrar nasırlaşmış yaralarımı.
Bir de telaşla koşuşanlar,
Ağzında simit parçası martılar,
Miskin sokak kedileri,
Hercümerc içinde kaybolanlar...
Uzaktan seyrederim olanları,
Uzaktan seyrederim sahilde dalgaları,
Uzaklaşmış yakınlarımı...

Balat’ta bir gün;
Güneş batar, Ay doğar.
Ay batar, güneş doğar...
Zamanın kıskacında
Ömür, eriyen kalelere dönüşür.
Bitmeyen aşklara inat,
Elvan elvan evler arasında
Tüm Balat sana dönüşür...