Bakışındaki gurbet Şiiri - İsmail Etyemez

Gözlerinin içinde başladı hayatım,
Ama o hayatın içine bir türlü sızamadım.
Gördüm; baharlar açıyordu, nehirler akıyordu,
Ben o kıyıda durdum da, bir adım atamadım.
Bir kentin ışıkları gibi parlıyordu bakışın,
Sokaklarında başkaları yürüdü, ben uzaktan baktım.
Kendi miladımı senin karanda yazmışken ben,
Kendi cenazemi o bakışın kuytusunda bıraktım.
Menzilim sendin, ama yolum sana çıkmadı,
Bir nefeslik mesafede koca bir ömür bitti.
Gözlerin bana en güzel hikâyeyi anlattı,
Ama o hikâyenin sonu, ben başlamadan gitti.
Şimdi ne zaman bir aynaya baksam yüzüm yabancı,
Çünkü ruhum senin gözbebeklerinde rehin kaldı.
Varmadığım o hayat, içimde sönmeyen bir sancı;
Gözlerinde doğan çocuk, yine orada yaşlandı.