Bak şairim…
Bir daha inanmak değil muradım,
Çünkü kalbim, aşkın ateşinde kül oldu çoktan.
Yoruldu secdelerde bekleyen sabrım,
Her kırılışta seni değil, kendimi aradım.
Bak şairim…
Dallarım kırıldı rüzgârına teslim,
Mevsimler içimde sensiz geçti sessizce.
Anladım ki her düşüş, Hak’tan bir işaretmiş,
Sen değilmişsin, ben sende kaybolmuşum gizlice.
Bak şairim…
Artık üzülmek yok, bu da bir vuslat hali,
Çünkü senden öte bir sır dokundu kalbime.
Ne sen kaldın ne ben, sadece O’nun adı,
Ve hiçbir şey, O’ndan öte değil içimde.
Kayıt Tarihi : 21.04.2026 17:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!