Ben Kadınım Şiiri - Zeynep Saylan Ayşe Kuz

Ben Kadınım
erken uyanmayı öğrendi önce.
Çünkü geceler ona kalıyordu,
sabahlar başkalarına.
Eşyalar dar gelirdi üstüne,
yataklar kısa,
odalar hep biraz eksik.
Bir yere sığmadığını
en çok sessizlikten anlardı.
Adını kimse yüksek sesle söylemedi.
İçinde atamadığı,
çığlıkları vardı
Rüzgâr ezberledi,
kapılar yarım bıraktı.
Hayatı
aralıkta durmayı öğretti ona.
Saçı aynaya küs büyüdü,
elleri hep geç kaldı sevmeye.
Bir fincanın dibinde
umut sakladı uzun zaman,
içtikçe acı çoğaldı
ama şeker istemedi.
Kalbi sertleşti sanıldı,
oysa
çok tutulmuş bir şeydi o.
Kırılmasın diye
taşa benzetti kendini.
Zaman ona uğramadı,
üstünden geçti.
Saatler birikti eteğinde,
hiçbiri doğruyu göstermedi.
Gülüşler dağıtıldı çevresine,
kendine
hep gece kaldı.
İçinde bir çocuk vardı hâlâ,
uyursa geçer sandı.
Ninni söyledi,
korkuyu alçak sesle bastırdı.
Diz çökmedi,
ama yaslanmayı öğrendi.
Bir sabah
yenilmiş gibi değil,
alışmış gibi kalktı.
Bahtı değişmedi belki
ama
artık adı vardı acının.
Ve kadın
bunu taşıdı.
...Zeynep Saylan...