İnançsız bir aşkın tohumlarıydık belki de
Kıyısı yoktu belki de sahip olduğumuz denizlerin
Işıkları olmayan bir şehirde yaşıyorduk
Yarım gülüşler topluyorduk pencerelerden
Yaralı sokaklar sahiplenirdi hayallerimizi
Her sabah boylu boyunca uzanmış kaldırımlarda toplardık düşlerimizi
Nereye gitsek peşimizden gelirdi uğursuzluk denilen mendebur
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta