Bahçivan ve gül Şiiri - Dağlar Özügüç

Sen git, ben gölgen olur yine gelirim
Anlarım ben seveni
Gözlerine vuran gölgeden
Ben aşkı ararken seni bulmadım
Hiç aklımda yokken karşıma çıkansın
Günahlardan usanmış bir şeytan gibi
Ruhuma kelepçeyi vuransın
Eğer ruhunda asaletin izi vasa
Bahçesinde vakitsiz gülü kalmaz
Bu yüzden gül zengini bahçıvanın
Yakasına gül taktığı görülmemiştir
Geç kalmış bir sevdaydı bizimkisi
Uyandığımda sen çoktan gitmiştin
İnsanın sevgisi için ölmesi,
Kar altında bir tatlı uykuymuş
Çoğu zaman aşk;
Masum bir duygu olmaktan çıkar
İnsanı kendi isteğiyle teslim alan
Bir tutkuya dönüşüyormuş