Baharın Ninnisi Şiiri - Enes Yakıştır

Ağaçlar taze yeşillere boyandı yeniden,
Kuşlar, sevdayı fısıldıyor dalların arasından.
Rüzgâr, uyuyan toprağı öpüp uyandırırken,
Çiçekler mahcup bir gülümsemeyle açıyor.
Dereler coştu, dağların karı vuslata erdi,
Benim gönlümde ise sessiz, derinden bir sevda yandı.
Bulutlar, masmavi gökyüzünde birer yolcu gibi,
Güneş, şefkatli bir el olup dokunuyor her yana.
Doğa bayramlıklarını giymiş, gülüyor dünyaya,
Benim içimde ise dinmek bilmeyen bir hasret sızlıyor.
Uzaklarda arama baharı, gel de yanıma otur,
Sensiz geçen her mevsim, ömrümden bir yaprak döküyor.
Baharın bu eşsiz güzelliğiyle dolup taştı içim,
Lakin sensiz her çiçek solgun, her renk biraz eksik.
Kuşların şarkısı yarım, güneşin sıcaklığı yabancı...
Dünya yeniden doğarken, ben hep sende kalıyorum.
Gel de tut ellerimi, buz tutmuş hayallerim ısınsın,
Bir kez sarıl ki; bu dargın gönlüm bahara inansın.
Gözlerimde birikmiş yağmurlar var, dökülmeyi bekleyen,
Toprak kokusu değil, senin kokun sarsın artık dört bir yanı.
Vakit daralıyor, kuşlar yuvasına dönüyor bak,
Benim gönlümde ise sana ayırdığım o yer,
Hiç eksilmeden, hep ilk günkü gibi taze kalacak.