"baharın Kalbinde Sen" Şiiri - Zeynep Koçar

"BAHARIN KALBİNDE SEN"
Bahar gelince anladım seni;
Toprak nasıl usulca uyanıyorsa geceden
Ben de öyle çıktım içimdeki kıştan,
Bir tek senin adını anarak.

Oysa soğuk günlerin içime ördüğü duvarlar vardı,
Sessizliğin bile yankı yaptığı geceler.
İçimde kırılmış cümleler, yarım kalmış umutlar
Sonra bir gün, hiç beklemediğim bir anda;
Sen geldin.

Gözlerin değdi önce kalbime,
Sanki yıllardır susuz kalmış bir toprağa yağmur düşer gibi,
İçimde ne varsa canlandı o an.
Adını koyamadığım duygular,
Birden sen diye çoğaldı,
Baharın en güzel yanı çiçekler değilmiş meğer.

Ne papatyalar, ne erguvanlar, ne menekşeler, ne de güller,
Asıl bahar bir insanın kalbine dokunabilmekmiş.
Sen benim içimde açan en güzel mevsim oldun.

Biliyor musun?
Geceler bile değişti artık.
Eskiden karanlık çökerdi üstüme,
Şimdi yıldızlar seninle çoğalıyor.
Gökyüzü bile sana benzemeye çalışıyor sanki,
Sen beni değiştirdin, eskiden bu kadar derin duygular hissetmezdim
Bir bakışın bile içimi öyle yakacağını bilmezdim.

Gözlerin değdiğinde içime
Sanki mevsimler yön değiştiriyor
Kış diz çöküyor dizlerimin dibine
Bense sadece sana bakan bir bahar oluyorum.

Ne zaman adını ansam, gökyüzü biraz daha mavi oluyor,
Kalbim ise sana doğru koşan bir çocuk gibi, hiç yorulmuyor.
Sen benim içimde açan mevsimsin; adı konmamış, hissi sonsuz olan.
Seni her sabah yeniden severken anlıyorum;
Baharı anlatmak değil,
Aslında seni anlatmak demekmiş...

27.04.2026