Baharın İki Yüzü Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

l.

Bu bahar
İlkbaharın doğuşudur söylene söylene
Bir çocuk gülüşüdür filizlenen
Yüreğimde Bir sevdanın sıcak izl
Yeniden canlanır sevgi dolu sokaklarda
Memleketimiz,
Karnında unutulmuş bir namus gibi...

Ve güvercinler
Kanat çırpar sabahın şafağında
Özlem'in dağlar arasındaki sıcaklığında

Bir bahar değil
Söylenen bir ağıttır neşeyle
Rengi, tutsak bir gün batımına çalar
Zincirlerinden kurtulur anılar
Ve dağlar,
Bizim dağlar,
Kokusu Hasret
Kokusuz sabır
Bir anda Çelik olur
Bir anda ipeğe durur.

ll.

O bahar, sonbaharın yüzüdür düşene
Bir ihanettir yaprak yaprak
Yüreğimde aynı sıcak izler
Bu kez yangına dönüşür
Memleketimiz,
Sarmalar kollarını saran anılara

Ve güvercinler
Kanat çırpar, akşamın alıcısına
Hüznün dağlar arasında kalan
Son ışığında

O Bahar değil
Dökülendir usulca
Rengi vazgeçmiş bir gün doğumuna benzer
Zincir vurulur hatıraya
Ve dağlar
Bizim dağlar
Kokusu duman
Kokusu toprak
Bir anda yalnızlığa durur
Bir anda çelik olur

lll.

Ve işte bahar
Hem doğuşun, hem ölümün adıdır
Bir avuç toprak gibi sıcak
Bir damla yağmur gibi berrak
Celladın bile usulca yüzünü döndüğü
Bu iki yüzlü, bu güzel mevsim

Ve sen
Bakışlarında bir bahar
Saçlarında sonbahar
Gelirsin...
Bir yalnızlık gibi kanatlanır içim
Köklerim sancıyla kavrar bu iki mevsimi

Bahar
Sana kalsın bütün rüya çiçekleri
Ve sararan yapraklar
Bana kalsın
Karanlıkta uyuyan aydınlık
Ve aydınlıkta saklanan karanlık...

Bahar
Seni
Sırtında yangınla
Daha bir severek kucaklarım.