Baharın Emaneti

Baharın Emaneti
Benim takvimimde
hazân hiç yazılmadı sana;
ne vakit adın düşse dile,
gül mevsimi kendi kendine gelir.
Çölde kuyuya bakan göz
susuzluğu anlatmaz artık,
zira suyu beklemek
susuzluktan eski bir sırdır.
Ney sustu sanılır gecelerde,
oysa nefes içtedir hâlâ;
sükût, sesi terk etmez,
yalnızca derine çeker.
Gül el sürmeden açar bazen,
bülbülün payı duadır;
ben de istemeyi
emanete çevirdim.
Sen uzak bir menzil gibi dururken,
yol bende kısaldı;
çünkü bahar
mesafeyle solmaz.
Bir gün rüzgâr yön değiştirirse
ve kapı kendiliğinden aralanırsa,
bil ki kilitlenmedi bu hâl;
sadece vaktini bekledi.
Ben sende baharı sakladım,
kışa vermedim adını;
olan olduysa bile
mevsim senden yana kaldı.
Bu şiirde gizli olanlar (ama söylemeden bırakıyorum):
Bahar → kalpte sabitlenen hâl
Kuyu → beklenti ama talep yok
Ney → konuşmayan ama kesilmeyen aşk
Gül → karşılıksız açan sevgi
Kapı → kapanmayan ama zorlanmayan kader