Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Şiirde sevgi , aşk , muhabbet... öylesine taşmışki , dünya bu göz yaşlarıyla yıkansa , kötülükten eser kalmaz .
Şiirle bizimde gönlümüzde güller açtı .
Güller , bülbüller , sevdikleri ve sevenleri hep gülsün .
Hürmet eder , ellerinizden öperim .
sevdiğinizin yanında gül bülbüle dönmüş. sevgilerin yolları sonraki bahara atlamasında yoksa biiz sevenlerde ne gül kalırne bülbül tebrik ederim.
Selam geldi sevgiliden
Bir gül ile
Gözü kör, kulağı sağır
Yüreği demir, kanadı kurşun kuş ile
Onu ne kadar sevdiğimi anlasın diye
Sevgilinin elinden bulmuştu canını
O gül
Almıştı gözlerinden rengini
Aşkın rengi gözlerinden
Zarifliğini nazından
Asilliğinden almış duruşunu
Kokusunu terinden
Sonra vardı yadellere
Çaldı kapıyı,
Birde baktı gül
Sevgili kapıda
Gönderende sevgili alanda
Aslında gülde oydu bülbülde
Yarda oydu, ağlayan baharda
çok ince kelimelerle bezenmiş,insanı faklı bir dünyaya alıp götüren bir şiir.Herzamanki gibi güzel gönlünüz ,güzel dizelerle bizlere aksetmiş.Yürekten tebrikler İbrahim Bey
yenildim sonunda bu son ayaza, baharı beklerken gülüm soluyor, yüreğim ardında düştü yollara, kayboldum zifiri karanlıklarda yoruldum sonunda bitti umudum vurdum kendimi yanlızlıklara, Geçmiyor günler ya sesin duyur bana, ya haber gönder.. böylesi yıkılmaz böyle yanmazdım unutur seni giderdim vurmasa dünler... şiiriniz bana bu şarkının sözlerini çağrıştırdı. tek kelimeyle muhteşem olmuş İbrahim bey.. güzel yüreğinize sağlık..
'Aşk ile sevgiliye giden gül öpülerek öylesine bir haberle geri gelmezki...!'
ustaca dizeler...gönülden tebrikler..
hasan basri kale
Kaç bahar geçsede giden gelmez ibrahim bey.Ama şu umut varya umut.Ağlasakta bekleriz gelmeyeceğini bile bile.Tebrikler
nadire aktaş
Hüzün lakin çok güzel şiir tebrikler
Güllere selam olsun,GÜL'ler ağlamasın,hep gülsünler.
Selamınızı almış,gülünüzü kabul etmiş ya İbrahim Ethem Bey!!!Gül'ünü,Selamını gönderemeyenler ne yapsın! Güzel gönlünüze sağlık.dertler,hasretler sizden ırak olsun...
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta