Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
ŞİİR: Bahar Oluyorum - Cevat Çeştepe 08.04.2015 16:10:00
Baharın geldiğini görmek değil hissetmek gerek,
Kuru dallarda açan tomurcukların çıtırtısını örneğin,
yaprağından önce güneşe diklenen gül goncalarını,
ceviz ağacının kıvrım, kıvrım tuğlarını ve mini minnacık
yaprakların ıtırlı kokusunu...
ekinler arasında boy veren sarı çiçekli hardallarla
papatyaları özümsemek,
tuğlu dikenlerin mor çiçeklerine konan yabanıl arıların
zaferini yaşamak onlarla doyasıya...
takılıp bir kelebek sürüsünün ardına, bilinçsizce koşmak
yeşili alı birbirine karışmış kırlarda...
Hınzır karabaşla körebe oynamak da var ama, mızıkçı işte
hangi mersin ağacının ardına saklansan bulur çıkarır anında...
Civcivlerini anaç bir komutan edasıyla talimhaneye götüren
tavuğun şerrinden kaçmalı olabildiğince, dokunmamalı onların
keyiflerine...
İlle de Karabaş cin enik, gözleri fıldır fıldır, bir konuşması
eksik...Çocuk olmak vardı şimdi, hadi diyelim olduk ya sonra gene
büyümeyecek miydik...
Belki de büyümezdik, iyisi mi bizler hep bahar olalım...
Ne güzeldin şiir...
Tarih : 12.8.2015 19:08 (GMT +2:00)
Konu : Bahar Oluyorum - 08.04.2015 16:10:00
yorgunluğundandır insanların,
boş bırakmaları sokakları bu saatte.
kış gelmedi ki daha
ve gözlerimde böyle gezdirirken gözlerini
veda edemeyiz asla bahara.
Cevat Çeştepe
*******************
İnsan bile isteye nasıl veda eder ki bahara,
daha yeni durulurken suları derelerin,
yeni tomurcuklanmışken ağaçlar,
kelebekler yeni yeni uçmaya başlamışken çiçek çiçek....
Hiç veda edilir mi bahara,
varsın geçmeyiversin bozacı sokaktan,
varsın şahit olmasın şıracı ona...
Ne kaybı olacak ki,
yürekleri sevgiyle doluyken birbirine bakışanların,
Bozacının yokluğuyla şıracının tanıklığından...
Kutluyorum.
Konu: Bahar Oluyorum - 08.04.2015 16:10:00
----------
Baharın geldiğini görmek değil hissetmek gerek,
Kuru dallarda açan tomurcukların çıtırtısını örneğin,
yaprağından önce güneşe diklenen gül goncalarını,
ceviz ağacının kıvrım, kıvrım tuğlarını ve mini minnacık
yaprakların ıtırlı kokusunu...
ekinler arasında boy veren sarı çiçekli hardallarla
papatyaları özümsemek,
tuğlu dikenlerin mor çiçeklerine konan yabanıl arıların
zaferini yaşamak onlarla doyasıya...
takılıp bir kelebek sürüsünün ardına, bilinçsizce koşmak
yeşili alı birbirine karışmış kırlarda...
Hınzır karabaşla körebe oynamak da var ama, mızıkçı işte
hangi mersin ağacının ardına saklansan bulur çıkarır anında...
Civcivlerini anaç bir komutan edasıyla talimhaneye götüren
tavuğun şerrinden kaçmalı olabildiğince, dokunmamalı onların
keyiflerine...
İlle de Karabaş cin enik, gözleri fıldır fıldır, bir konuşması
eksik...Çocuk olmak vardı şimdi, hadi diyelim olduk ya sonra gene
büyümeyecek miydik...
Belki de büyümezdik, iyisi mi bizler hep bahar olalım...
Ne güzeldin şiir...
Masalsı dilekler umulmadık zamanda gerçekleşirler. Çok başarılı, anlamlı ve beğeniyle okunan, insanın yüreğine umut tohumları eken esaslı bir çalışma... Ben de çıksam saklandığım yerden katılsam size, mutluluk ve umut içinde o sonsuz denize... Başarılar...++
o çocuk yürekte hep kalabilsek ne güzel olur,,tebriklerrr
Şairin oturduğu yörünge,kendisinin bir düş yörüngesi,aynalara
bakıp ürperdiği.Tabi oradan bir salıncaktan kayarcasına çocukluğuna yelken açması.Sığınma duyguları ağır basarak.
Saygılar şiire ve şaire.
Yüreğinize ve yürek sesinize sağlık yüreğinizin ilham deresinden çağlayarak akan ve mısralara ırmaklar gibi taşarak akan güzel kaleminizi kutlarım.Size ilham veren ilham perinizin ve başarılarınızın daim olmasını dilerim.İçten gelen samimi duygularımla tebrikler. Saygılar ve sevgilerimle.
Bahar Oluyorum
bir başka yörüngeye sakladım
beni benden.
korkularıma gülüp geçiyor şimdi aynalar.
mavi diyorum ellerimde nasılsa
birazdan yeşilde gelip konacak avuçlarıma
herşey daha güzel olacak,
bu nasıl bir masalsa.
***
Yeşil hep mavinin olduğu yöne uçmazmı...uçar elbette...
Her yanımız bahar olsun daima,mutlu bir bahar...
Kuşları cıvıldatan şiir için yüreğinize sağlık....
Saygı ve sevgiyle...
baharı bekleyen kumrular gibi okudum şiirinizi..baharın kokusu geldi burnuma...çocukluğum geldi aklıma sağol şiir dostu ellerinize sağlık..
*ELLERİNİZDE BİR UÇURTMA OLUR
UÇAR GİDERİM SAYENİZDE*
TEBRİK EDİYORUM
Bu şiir ile ilgili 17 tane yorum bulunmakta