Hayat, birgün kopacak olan vefasız zincir,
Sen, kopmadan benim kalbimi söküp aldın.
Verdiğin Haneme, bir çuval dolusu ham incir,
Onu da, gözyaşımı döke döke özümden aldın.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta