Babamın Kandilleri

Diyecek yok seherin serinliğine pabucunu çıkarmış suları sarmış bacaklarına
Uyur gibi dolaşıyor kulak veriyor kucaklaşıyor kuşların yaprak neşesi
Dilinde anlaşılmaz harfler sanki bir dağ yanaşıyor secdesine
Cebrail kanatlarıyla selamlıyor orada yarım ağız yaralı bir ruh var
Başını kaldırsa kıyamet kopacak tamamlanmasını bekliyor kelimelerinin

Köklerine bakan iki göz okşuyor mayalıyor sabır havanında dövüyor
Yaşını katıyor rezene damıtıyor terinden sarısını ayırıyor yeşilden
Sübhan yakıştırıyor ve bir sır ekliyor derelerin ağlaştığı
Sıyrılıyor etin kemikten sıyrıldığı gibi yer gök zaman mekân
Bir çocuk yüzü beliriyor dua renginde titreyen elini uzatıyor

Ebubekir’den izler var onda sadık dostu mağaranın
Ardıç kuşu gül kafesi yağmur sarnıcı çöl kumu zeytin ağacı
Portakalını soydu şimdi tesbihini yapacak kabuklarından
99 ismi bandırarak sidrenin gölgesine uzatarak başını
Secdesinden semaya doğru bir gök şenliğidir başlayacak

Her günün cumasıdır duası gözyaşı salası kapının önünde
¬— İlahi Ya Rabbi! İlahi Ya Rabbi! İlahi Ya Rabbi!
Zülcelalin hatrına işte baş kesilecekse benimki olsun
Rahm eyle gitsin ümmetin üzerinden melalin gölgesi
Çocuklar yaşasın ağıtlar yatışsın gün açsın yeter ki

Yeşilin tonlarında eğiliyor babam seherin sahibine
Kuğuruyor sanki içten içe yangın bak ki hürya bulut
Çıdam ekiyor yamaçlarına o bir dağın taraçasında
Keseklerini seyreltiyor köklerini üflüyor nas ile
Elinde külünk kırıyor putları bizarını eziyor usulca

Ebu Hanife’den izler var onda gölgesinden bile tiksinir ribanın
Şikârını hatmediyor bileyliyor İsmail’in hatırasını eyvan genişliyor
Cevrine berceste diziyor ah ki yeşeren dallar aşkına tomurcuklanan
Kepeneğini çıkarıyor karlarını silkeliyor ardından yürüyor gümrah çayırlar
Bir seher ki kandilini melekler taşıyor süsenler fışkırıyor bağrından