Sırtımı yasladığım gökyüzüydün, mavisini çekip aldılar,
Şimdi hangi duvara değsem, ellerim kimsesizlikten üşüyor.
Yıkıldı üstüme o heybetli gölgen, benide öylece bıraktılar,
İçimde bir yer var baba, her gün biraz daha ölüyor inan.
Hasretin, paslı bir bıçak gibi bilenmiş sabrıma...
Seni bir tabuta değil, soluksuz kalan ciğerime gömdüler.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta