Babadan Oğula Şiiri - Nimet Öner

Babadan Oğula

Oğluma Bakmak Zorunda Kaldığım Gece
Oğlum,
adını çağırmadım o gece.
Çünkü adın,
ipten daha ağırdı boğazımda.
Önce beni alın, dedim.
Bir baba olarak değil,
bir insan olarak istedim bunu.
Görmeyeyim, dedim,
Bir evladın canının çekilişini
gözlerime yazmayın.
Duymadılar.
Duymamak da bir karardı.
İpi o narin boynuna geçirdiklerinde
dağlar içime çöktü.
Munzur susmadı,
ben sustum.
Bakmak zorunda kaldım oğlum.
Bakmak
Bir babaya verilecek
en ağır cezaydı.
Ayakların yerden kesildiğinde
ben de kesildim hayattan.
Kesilsem de düşmedim.
Sen düşerken
ben dimdik durmalıydım.
Bunu senden öğrendim.
Gözlerin bana baktı mı bilmiyorum.
Bakmadıysan,
iyi yaptın oğlum.
Bir babanın gözünde
ölüm olmasın istedim.
İp ses çıkardı.
İnsanlar sustu.
Ve anladım
Beni senden önce
orada öldürmüşler.
Sonra bana geldiler.
Şimdi sen, dediler.
Sanki bir sıra vardı
acıya.
Yürüdüm oğlum.
Yürüdüm çünkü
artık geri dönecek
bir evimiz yoktu.
Boynuma ip geçerken
aklımdan sen geçmedin.
Çünkü sen
zaten içimdeydin.
Şunu bil oğlum
Beni asanlar
senden korkmadı.
Senden sonra
beni asmak zorunda kaldılar.
Sana bakarken ölmedim.
Seni toprağa veremediğim için
öldüm.
Eğer bir gün
bir baba daha
evladına bakmak zorunda kalırsa
bunu utanç saysın bu dünya.
Sana gözlerimle değil,
duruşumla veda ettim oğlum.
Ve bil ki
İpler çürür,
bir babanın
o gece taşıdığı acı
asla düşmez.

Azra Nimet Öner