Bahçeli bir gecekondumuz,
eskimiş gocuklarım,yırtık yamalı pantolonlarım,
su çeken ayakkabılarım vardı benim…
Ve bir de
adam gibi bir babam…
Yoksulduk;
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok begendim ve amatörce seslendirdim.şairi isminide jenerige yazarak video haline gedirmek istiyorum.Birol Kaya
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta