Babam'ın ardından Şiiri - Faruk Yaşa

Bir gülümseme ile başladı mutluluğum.
O an gözlerime baktın, öptün buruş buruş yüzümü.
İçine çektin kokumu tüm hücrelerine.
Eğildin kulağıma, adımı söyledin ezanla üç kere…

“Oğlum,” dedin en içten şekilde, bağrına bastın.
Korudun, kolladın; sen öğrettin konuşmayı, yürümeyi.
Tüm sorularıma, tekrar tekrar sorduğum, sabrınla cevap verdin.
Düştüğümde kaldırdın, korktuğumda sarıldın.
Üşüdüğümde ısıttın, hata yaptığımda affettin…

Elimden tuttun, okula yazdırdın.
Hayatı kendim öğreneyim diye uzaktan takip ettin.
Gölgenin yetiştiği yerlerde güvendeydim.
Delikanlı oldum birden, karakterimde senin izlerin vardı.
Yalandan nefret ederdin, kuralcıydın, sınırların vardı.
Bunları bana da aşıladın, çizgimden şaşmadım…

O küçük oğlun büyüdü, babam…
Gölgende hep küçük oğlundum oysa.
Bir haberle yıkıldı gök kubbe üzerime, o an büyüdüm, babam.
Dizlerim tutmadı, yığıldım; sensiz duramadım ayakta.
Bir el aradım tutmak için ama seninkini bulamadım, babam…

O yol bitmedi bir türlü.
Telefonun ucunda “İyiyim, oğlum.” demeni duymak istedim.
Olmadı…
Büyüdüm, babam.

Sana koştum, geldim, gördüm o güzel yüzünü son kez.
Saçını okşadım, sakallarını sevdim.
Ellerini tuttum, baştan aşağı sevdim o güzel vücudunu.
Yıkadım, sardım beyazlara, çıktık o sonsuz yolculuğa.
Yanındaydım, tam baş ucunda.
Beraber girdik o sûr zamanına kadar kalacağın istirahatgâhına.
Arkadaşların, sevenlerin, son görevini yapan komşuların, akrabaların
hep oradaydı, canım babam…

Örttük üstünü, yaratıldığımız toprakla.
Bir kez daha büyüdüm o an, babam…
Bir ağacın gölgesinde bıraktık seni Rabbimizle baş başa.

Kar severdin, bize de sevdirdin o tabiatın kefenlendiği yağışı.
Tabiat seninle birlikte örtündü o beyazı, kapattı ortalığı.
Sensiz o gece çok zor geçti, bir daha büyüdüm, babam.

Şimdi alışmaya çalışıyorum, babam, yokluğuna.
Yerin dolmayacak, biliyorum ama senin yetiştirdiğin oğlun
sen olma yolunda.

Buluşacağız yine, biliyorum, o Tûbâ ağacının altında…

Seni çok özledim, babam;
özledim, özledim…