Okunuyordu sabah ezanları,
Yine ben, başucunda,
Kuru bir sandaliye tepesinde,
Sabaha dek yapa yalnız.
Çökmüştü uykunun ağırlığı,
Göz kapaklarıma,
İçimi ezer delice bir cesaret
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.
Devamını Oku
görünmez bir el kilitler kapılarımı,
miskinliğimden değil bu minnet
çaresizim seni sevdiğimi söyleyemem.
Dilsizim.
