Bu ev varya, bu ev; sevgili günlüğüm✍🏻huzur var bu evde… Ahmet emmi işini biliyor yani… Ne iyi etmişte almış bu evi… Eşi o kadar kibirliydi ki; evi ilk gördüğümüzde içime sıcacık sevgisi geçerken evin, önlü arkalı camlarından ağaçların bakışını yakaladım inan böyle oldu.
Kadın kibrinden bir şeyler konuşuyor, ben ise kendi içimde mutluluğu yaşıyordum. Duymuyorum çoğu insanları, hele hele kibrin ayak seslerini önüne alıp yürüyen insanları duymadığım gibi, görmüyorum da…
Ağaçlar sevindi beni gördüğüne evi gezerken … Ya ben, ben ne kadar sevdim bu evi, bu kapıyı, şu saray gibi mutfak, ya şu salonuna bir bakar mısın ellerimi kocaman yanlara açıp kaç kereler döndüm kendi eksenimde…
Kendi evimde de dönerdim ama orada ağaçlar yoktu, eksikti dönüşlerim sanki…
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta