Dinliyorum canım kendim
Söyle bakayım nedir derdin
Şu dünyanın tek bir ferdi
Etrafımda yok
Peder kızardı annem sevdi
11. gün
Evet. Cipralex günlükleri 7 yıl aradan sonra yine sizlerle.
Çünkü yapamıyordum. Çünkü dayanamıyordum artık. Çünkü gözümü açar açmaz başlayıp gece yatana kadar hatta uykularımda dahi peşimi bırakmayan korkularla boğuşuyordum. Çünkü bu boğuşmalar her gün ve her gün öyle yoruyordu ki ruhumu ben onları düşünmek dışında hiçbir şey yapamıyordum. Konuşamıyor, bakamıyor, gözlerimi açamıyordum. Karnıma kasılmalar girmeden nefes alamıyor, bir şeyi 3 saniyeden fazla düşünemiyor ve kendi iç sesimi dahi duyamıyordum. Öyle büyük acılar çektim ki, Allah varsa şayet lütfen kimsenin başına vermesin böyle azılı bir celladı. Öyle utanıyordum ki kendimden, öyle umutsuzdum ki yarından, öyle korkuyordum ki her şeyden inan bana dostum ölmek dahi istemiyordum. O yüzden eski dostuma geri döndüm, tabii ki onu da terk etmek için. Ama emin değilim. İlki karıştığı an ruhuma öyle bir sustu ki beynim ve ruhum öyle bir ivmeyle geri döndü ki bedenime ve bakışlarım göz kapaklarımın arkasına, tamam dedim, sonsuza kadar sürse bile bu hissiziyat o yine de yanımda olmadı içimde. Annemin gözlerine bakamıyordum ve buna iyi gelecek her ne varsa ona razıydım. Şu cümleleri yazarken anlam ilişkisi kurabilmek ve bir sonraki cümleyi düşünebilmek ya da bir buzdolabına bakarken yalnızca o buzdolabını görebilmek ne demektir ancak şuurunu kaybedenler anlayabilir. Umarım anlamazlar. Ona geri döndüm çünkü her şey suretin suretinin suretiydi ve ben hayatımı öylece uzaktan izliyordum sadece o transparan perdenin ardından. Artık dokunamıyordum bile ona. Ona geri döndüm çünkü gidecek başka bir yerim kalmamıştı ve ben herhangi bir yerde de olmak istemiyordum zaten. Ona geri döndüm çünkü kendime gelmem gerekiyordu ve ben nasıl yapacağımı bilmiyordum. Savrulup duruyordum kendi içimde.
Ve kafamı vuruyordum hiç tanımadığım taşlara ulan canım acıyordu. Ben de en iyi bildiğim şeyi yaptım. Geri döndüm terk etmek için.
Emin değilim ama sanırım bu kadar oldu. 59 gün.
Tam 60 değil çünkü 2 ay önce yarın gitmiş olmalıydım doktora ve o mucizevi hapları bana o kadar süre önce vermiş olmalıydı.
Aynı gün mü almıştım ilaçları? Geçen ay kaç çekiyordu? Yada o gün aldıysam eğer ilaçları, o gün mü kullanmaya başlamıştım emin değilim ama 59 güzel bir sayı gibi geldi bana ve olsa olsa o kadar olurdu işte.
Hem birkaç gün geriden geliyor olsam, bugün 62-63 hatta 65. gün olsaydı ne olurdu ?
Birkaç günde ne değişebilirdi ki hayatımda kronolojiyi bozmuş olmam ciddi bir sorun yaratsın?
Birkaç senede ne değişmişti ki birkaç günde bir şeyler değişebilsin. Annelerinin bile ayırt edemeyeceği kadar aynıydı işte hepsi. Mürekkebi giderek biten bir fotokopi makinesinde her biri bir öncekinden daha buruşuk ve yırtık sayfalara çoğaltılan silik kopyalar gibiydi her günüm.
60.Gün
Kaçıncı gün olduğuyla ilgili tartışmaları dün noktaladığımı hissettiğim için bugün gönül rahatlığıyla bir ‘60’ yazıp çok da üzerinde durmadan geçebiliyorum çok şükür ki bu kısmı. Bugün o kadar çok şey oldu ki hangi birini anlatacağımdan emin olamadım o yüzden önem sıralarını kendileri belirleyecekleri şekilde aklıma gelen ilk üç olay üzerinde durmayı adil olmasa da samimi buldum. Gaffar uyandı sonra kahvaltı yaptık
(Sanırım çok da önemli olmadıkları ya da aşırı önem arz ettikleri için fazla stres yaptığımdan dolayı olayı orada noktalayıp devam etmemişim. Canım sağol sun ama neler oldu ben de merak etmiyor değilim.( Ne demek sen hatırlamıyor musun dostum benim hafızam senelerdir 4 saniye))
...
Bir tüy koptu sonra bir kuşun kanadından
Bir çocuk buldu onu geçilmez havasından
Taktı sonra o tüyü saçları arasına
Dedi ben de kuşum hadi beni de vurun.
Tanrım, odaklanamıyorum.
Tanrım! Hissetmiyorum.
Göremiyorum Tanrım
Tanrım, düşünemiyorum.
Benedim Tanrım ikiye ayrılmış
Dudakların, dudakların bu kadar uzak olmamalı susuyorum.
Bırakın şimdi petrol rezervlerini, küresel ısınmayı, bilmem kaçıncı dünya savaşını,
Ey insanoğlu! Size çok daha büyük bir sorundan bahsediyorum.
Şu üzerine bastığınız toprak var ya hani bildiniz mi ?
İşte onun çok da uzak olmayan bir parçasının üzerinde o,
Ama ben onu göremiyorum.
Ben de uyanmak isterdim eğer
Bilseydim günün bana seni getireceğini
Bilseydim bugünkünden daha azını götüreceğini
Ben de isterdim uyanmak bir ağustos öğleden sonrasında seninle
bilseydim eğer aynı durakta karşılaşacağımızı
Durmazdım evde
Sen uyudun, geç olmuştu zaten çok bile kalmıştık başbaşa.
Ben de bir şarkı açtım, annemi dinledim, bir sigara sardım.
Kedim acıkmıştı onu besledim, kardeşime sarıldım.
Bir kaç travmam vardı çocukluktan onları çözdüm
Bu arada iki sigara daha içtim
Gördün mü sen uyurken nasıl da işliyor zaman.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!