Ayva Çiçeğinin Vakti

Bir bahardı, vaktiydi ayva çiçeğinin,
Tenin kopardı beni asırlarca sürecek bir yolculuğa.
Aşk dediğin, özün ateşten gömleği,
Giyenin yanar, ama içinde bir meyhane kurulur.

Seni sevdim, bir dervişin asasında saklı cevher misali,
Her nefeste “Hû” çeken yüreğimin tek harfisin.
Dedim, “Bu dağlar ne sırla yoğrulmuş, böyle eğri büğrü?”
Dağların göğsünde lâle, senin çıplaklığından eser taşır.

Göz göze gelmek, iki canın bir aynada kırılmasıdır.
Dedim ya, sevda bir miracın adı,
Parmağımdan tutup çıkardın beni yedi kat yerin üstüne,
Yer ile gök arasında bir “elif” gibi dimdik durduk.

Şimdi ne Hakk’ı ararım ne bâtılın yükünü,
Sen varsın ya, her yanım nur.
Suyun toprağa sırrını fısıldadığı an,
Senin teninde o eski tufanı duyarım: sıcak, derin, uçsuz…

Salınışın, bir semâzenin dönüşünde saklı tevhîd,
Dönüyorsun, dönüyorsun; saçının her telinde bir Allah yazılı.
Çırılçıplak düşüyorsun bir sabah vakti damla damla,
Ve ben alıyorum o damlayı dilime, aşkın şarabı diye.

Bir katre su, bir zerrecik ateş, bir nefesten ibaret bu beden.
Ama seninle her yanım, seninle her dem.
Yokluk denen şu kervansarayda,
Bir sen varsın benim için, gerisi hep düğüm düğüm yalan.

Aşk budur işte:
Dil susar, toprak ağlar, alevden bir el çıkar meçhulden.
Sarar tenini, sarmaz ki…
Yakıp geçerken,
Ruhun tenine bir sedef gibi inci dizer.

Bırak yansın bu tendeki bin bir acı ve çile,
Seninle her yanış, bir ibadetin en gizli hâli.
Öyle bir mestiyim ki, ne Mescid’e sığar ne Harabât’a,
Sadece bir çift gözün var…
O gözlerin benim kıblem, bu gece kâinat.