Ayten Özgün Şiirleri - Şair Ayten Özgün

Seviyorum dedin hani devamı
Gönlümde ki cefanın ismi sefa mı
Bir mendil uzatsam gözüm yaşımı
Kanayan yaramı silsen olmaz mı

Anlamak zor seni ben çözemedim

Hasret varken kaderde biter mi bu dert sence
Haykırma dur yüreğim isyanın sessiz olsun
Seven yüreklere hiç hesap mı sorulurmuş
Boşa ağlayıp durma böyle aşk olmaz olsun

Bir anlaşma yapalım biz kendi adımıza

Uzaktan bakınca her şey yerinde
Biri var san ki gök aleminde
Her gece benimle her gece düşte
Olmuyor sevgili böyle olmuyor

Yokluğun ruhuma veriyor elem

Ayrılsak ta dost kalsak diyorsun ya sevgili
Yarenden ne arkadaş nede dost kalınmıyor
Ya aşk vardır ya nefret sevginin kuralında
Dostun yeri dolsa da yarin yeri dolmuyor

Aklın her an ondaysa her an onu sorarsa

Bunca yıl dik yokusları boşuna tırmanmışım
Boşa çıktı umutlarım yanılmişım.
Efsane boyu yalnızlığım.
Sen vaz gecrmediğim
En büyük yalanim gerçeği.

Bekleme yolunu,
Ölüm zamansız.
Hiç beklemezken,
Kapını çalar ansız...

Dile gelse bahçemde ki ağaçlar
Üzerinde oturduğumuz banklar
Konuşsa menekşeler laleler güller
Ve zeytin karası
Olmasa da ilham perim

İki gönül yürekten severse birbirini
Her iki yürekte de sevda doyumsuz olur
İhanet denen illet çalarsa kapınızı
Dayanamaz yüreği gönül virane olur

Ayten Özgün

Vuslatın mevsimi hazana değdi
Akreple yelkovan boynunun eğdi
Gelirim diyordun gelmedin hani
Bilseydim uğruna ölür müydüm hiç

Kahır çöktü birden hüzünler bastı

Baharı görmedim’ki yazı göreyim,
Ben hala kışlardayım gönül bahçemde.
Senden kalan silik bir resim elimde,
Bakıp bakıp hala hayaller kuruyorum.