Bir kış günüydü
Bir gün daha bitti gün akşam oldu
Güneş batmak üzere
Grubun kızıllığı sardı gökyüzünü
Hava kararmak üzere
Bu gece ay yok dışarısı oldukça karanlık
Nasıl yok saysın şiirlerim sevgini
Çok görse de kader bize visalini
Buram buram içindeyiz masalın
Ve bir varmış bir yokmuş misali
Zincire bağlanmış eğilir başlar
Sen çok uzaklara gittin sevgili
Bende yaşamanın kalmadı zevki
Bir bilsen ne haldeyim o günden beri
Lanetliyorum her gün kötü kaderi
Hep hazanla geçti benim günlerim
Yıllar boyu Vuslat diye inledim
Ne baharım ne yazım olmadı benim
Acıdan köz köz oldu yüreğim
Bana uzaklardan bir nefes gönder
İçinde ki yangın bana benzesin
Var mı severken yari kaybetmek
Dilemem kaderi bana benzesin
İçimde yaralar bin bir üzgü var
Kırmızı gül yaprağından sevgi kanı damlamasın
Durdur gelen bulutları fırtına olup esmesin
Beni dertlere karıp ta umutlarımı kesmesin
Yeterince yorgun gönlüm hasretinden inlemesin
Kime elim uzattıysam köz oldular elim yandı
Bilmeliydim aslında,
Fırtına olan denizde kayık olmaz.
Ya batar yada yan yatar .
Kurtuluşu yok ,sonunda,
Bu gönlüm vurgun sana sevmemek elde değil
Yüreğimde yer ettin vazgeçmem mümkün değil
Güzellik gönüldedir sadece dilde değil
Sebebini nedir yarim sende ki bu gizemin
Seninle bakışırken takıldık biz göz göze
Küllendi alevim apansız söndüm
Ruhumu öldürdün cansız bu beden
Dert olup içime doldun bu gece
Yüreğimde yanan kordun bu gece
Işıklar sönünce yok oluyorsun
Bir masal gibisin yar hem varsın hem yok gibi
Kime anlatacağım derdi mi söyle şimdi
Hasret bulutlanırken gözlerde gizli gizli
Çözümsüz bilmecesin giz içinde giz gizli
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!