Ayşenur Yazıcı Şiirleri - Şair Ayşenur Y ...

Aklım sersem
günüm sersem
işe gidip gelişim sersem sersem
boş bakıyor
boş dolanıyorum
ruhum çırpınıyor içersem...

' Sev beni ' diye bağırırken
dört yapraklı bir yoncaydım ben
doğuştan şansım, kendimden...

yanımdan tanklar geçti
zelzeleler toprağımda gerinirken

Ne kadar yarık olursa tabanında,
Ve ne kadar çakıl sıkışmışsa yarana,
O kadar öğrenmişsindir yaşamayı.

Çömezliklerine dikiş atan her acı,
Bir basamak yukarı taşır hayatını.

Sen beni tanımazsın ama ben seni tanıyorum
Hatta ortak bir acımız da var
sana açıklayamıyorum...

İnsansın, kadınsın safsın...
görmezden geliveriyorsun...

İncecik bir kar süzülüyor yatağıma
Kollarıma değip eriyor
Soğuk bir ürperti dağılıyor boynumdan
...Aylardan haziran...
Kiralık odasında sefil bir dul,
Yurt köşesinde yoksul bir öksüz,

Yanından geçtiğim ağaç
kaldırımın kırık taşı
şu çığlık çığlığa ağlayan sokak kapısı
sokağın yaşlı şosesi
köşedeki dilencinin dertli başı
her sabah kopardığım ekmeğin yanık köşesi

tek sokaklık fahişe


Gel desin bir ses...
Kalk ve ellerinde uçuşan kelebekler
...giyin...çık!

Hangi dost görse aynı şeyi söylüyor
bu kadar teneke bir yüreğe
bu kadar yabani bir sevgiye
döktüğün gözyaşı yetmez mi diyor

sende bu koşulsuz okyanus varken,

Günler üstüme üstüme gelirken
Ankara çağırdı birden!
bir tren kucağına alıp beni
gece boyu ninni söyledi

....pencereden akıp gitti Istanbul..

Herkesin üç kişiliği vardır demiş ya ozan
ortaya çıkardığı,
sahip olduğu,
sahip olduğunu sandığı…

sandık,