Ayrılık Treni (tevafuk) Şiiri - Emrah Kurt

AYRILIK TRENİ "Tevafuk"
Yürüsem şehrinde kaldırımlar boyunca
Bir teselli vermez ne gündüz ne de gece
Hazin bir vedadır hatrımdaki gülüşün
Raylarda unutulmuş ve trenlerin ezdiği

Vagonlar arasında ağrılar bulur beni
Bir trendi bindiğim ayrılığa yol alan
Son defa karşılaşmak tevafuk mu olmalı
Dünya küçük işte sözümü ispatladın

Henüz güneş uykuda ufuklar ötesinde
Gece akıp giderken ay gelsin yanımıza
Kavuşmayla ayrılık bekler her istasyonda
Bırak geçmiş anılar düşlesin geleceği

Yarım kalan aşka ne çare olur bilmem
Oysa bir düş gibi gülümseyen gözlerin
Kalbimi isteseydin ölecektim orada
Artık esen yellere savururum acımı

Buğulu vagon camında şehirlerin ışığı
Ayrılığa varmasın bu gecenin sabahı
Gözlerinde gözlerim cevabını beklerken
Sıradan rastlantıya çevirdin mucizeyi

Tren durdu ansızın el sallayıp çekip gittin
Son gülüşün güneşle düşüverdi raylara
Ardın sıra baktım merdivenden inerken
Ve ben hala bekliyorum varacağım durağı

✍🏼Emrah İslam Kurt (06.07.2026 Pazartesi)